Her şeyin çok hızlı değiştiği zamanlardan geçiyoruz. Teknoloji denilen o görünmez güç, hayatımızı kolaylaştırırken aslında ruhumuzu da yavaş yavaş teslim alıyor. Bilgiye saniyeler içinde ulaşabiliyoruz; alışverişimizi oturduğumuz yerden yapıyor, tanımadığımız insanlarla sohbet edip tanıdıklarımızı unutarak yaşıyoruz. Peki bütün bunlar bize ne kazandırdı? Daha doğrusu, nelerimizi kaybettik?
İnsanlık tarihi büyük kırılmalarla dolu. Savaşlar gördük, imparatorluklar yıkıldı, sınırlar değişti, çağlar açıldı ve kapandı. Her bir büyük olay toplumların düşünme biçimlerini, hayata bakışlarını ve kültürlerini değiştirdi. Bugün ise benzer bir kırılmanın tam ortasında yaşıyoruz. Fakat bu kez düşman bir ordu değil; elimizde tuttuğumuz akıllı telefonlar.
2000 öncesi Türkiye’yi hatırlayanlar bilir: Komşuluk diye bir kavram vardı. Çaydanlıklara şeker konur, kapılar kilitlenmez, çocuklar sokakta büyürdü. Şimdi ise kapımızı çalacak bir komşu değil, bir bildirim sesi bekliyoruz. Sosyal medya akışımız, insan ilişkilerimizin yerini aldı. “Nasılsın?” sorusunu bile yüz yüze değil, mavi tik göründükten sonra soruyoruz.
Üstelik teknoloji sadece alışkanlıklarımızı değil, ideolojik kimliğimizi de tüketiyor. Bir zamanlar gençler fikir tartışır, düşünce üretir, bir ideal uğruna mücadele ederdi. Şimdi? Gördüğünü taklit eden, trendin peşinden koşan, kimliğini beğeni sayısına indirgemiş bir gençlik yetişiyor. Ekonomik zorluklar da bu tabloyu besliyor; herkes kısa yoldan “fenomen” olmanın hayalini kuruyor. Kültürümüzle, değerlerimizle, hatta insan olmanın temel erdemleriyle çelişen davranışlar bile sıradanlaşıyor.
Bugünün dünyasında sevgi bile gösterişle satılıyor. Saygı, yalnızca “like” geldiği sürece var. Aşk, bir videoya sığacak kadar kısa. Ve evet, bütün bu gerçekliğin içinde tertemiz kalmayı başaran insanlar da yok değil; fakat gürültü o kadar fazla ki, onların sesi duyulmuyor bile.
Belki de asıl soru şu:
Teknoloji bize ne verdi? Ve biz onun karşılığında nelerimizi verdik farkında mıyız?
Eğer bu sorunun cevabını düşünmeye başlamadıysak, kimliğini kaybetmiş bir toplum olma yolunda çoktan ilerliyoruz demektir. Çünkü çürüme en çok, fark edilmeyen yerden başlar.
